De investeringshausse in datacenters is een van de grootste infrastructurele gokken van dit tijdperk.
De belangrijkste financiers, AI bedrijven, die nooit schromen voor overdrijving, beloofde enorme economische voordelen met faciliteiten die mensen zouden helpen AI te gebruiken.
Nu lijken de AI bedrijven zich terug te trekken uit een deel van de deals in de chips en energiecentrales die nodig zijn om AI te bouwen en te draaien.
Dit is misschien geen probleem men kan vermoedelijk andere datacenters vinden. Minder goed nieuws dat al miljarden zijn uitgegeven aan hardware. Het is een van de vele scheuren die ontstaan in de kapitaalmarkt van de AI-economie en die investeerders behoorlijk nerveus maken.
Toekomstige datacenterleasecontracten die zijn afgesloten door de grootste cloudcomputing bedrijven zijn in twee jaar tijd met bijna 340% gestegen en bedragen nu meer dan 700 miljard dollar. Dat is een enorm bedrag als de technologie niet begint te leveren wat beloofd is om de economische productiviteit te verhogen.
Belangrijke projecten zijn vertraagd of onwaarschijnlijk, cruciale ‘investeringen’ zijn in feite vage overeenkomsten tussen voornamelijk technologiebedrijven, een motor voor economische groei.
Als de scheuren in deze datacenterboom groter worden, variëren de gevolgen van het feit dat we niet langer beschikt over de AI-infrastructuur die het nodig heeft om mee te kunnen komen in de wereldeconomie, tot het veel ernstiger risico dat de hele AI-bubbel barst, een herhaling van de dotcomcrash van 2001 die de wereldeconomie ernstig zou kunnen ontwrichten.
Er is veel blind optimisme geweest rond de uitbouw van AI-infrastructuur. Hoewel er een ongelooflijke boom gaande is, met bouwactiviteiten op een ongekende schaal, is het al geruime tijd duidelijk dat veel projecten niet door zullen gaan, of dat de bouw en ingebruikname veel langer zullen duren dan veel beweringen doen vermoeden.
Een nieuwer chipmodel is de oorzaak dat hardware tijdens de ontwikkeling van de infrastructuur mogelijk niet meer de nieuwste technologie. De snelheid waarmee chips verouderen werpt een verdere schaduw over de beweringen over massale AI-investeringen. Chips zijn geen geld, ze verliezen waarde, mogelijk zelfs sneller dan de meeste investeerders beweren.
Dit betekent dat het ertoe doet wanneer een datacenter online moet zijn. Tegen de tijd dat ze klaar zijn en de extra elektriciteit is geregeld, zullen de sprongen in het ontwerp van AI-systemen betekenen dat het gebruik van verouderde chips net zo vanzelfsprekend is als het bezitten van een propellervliegtuig in het straalvliegtuigtijdperk?
Datacenters, met name de grote, AI-datacenters met een hoge dichtheid, zijn zeer complexe engineering projecten. Weinig datacenters worden binnen twee jaar operationeel, en meestal duurt het veel langer. Het is niet ongebruikelijk dat sommige projecten jarenlang worden vertraagd of voor onbepaalde tijd worden uitgesteld.
De investeringshausse in datacenters is een van de grootste infrastructurele gokken van deze of welke tijd dan ook. Of een AI datacenter project uiteindelijk een echte AI-fabriek wordt, kan veel zeggen over wie er wint en wie er verliest.